Tijdens mijn vakantie in Maleisie de afgelopen weken heb ik een dag of vijf rondgelopen in en rond hoofdstad Kuala Lumpur. Aardige mensen, lekker eten en veel mooie dingen te zien en te doen. Maar vooral van de uitstraling en opzet van de stad was ik erg onder de indruk.
De opzet van Kuala Lumpur en omgeving is groots. Het centrum staat vol met de ene fantastische wolkenkrabber na de andere. De grootste wolkenkrabbers, de Petronas Towers, zijn belastingvrije zones voor buitenlandse bedrijven.
Verreweg het indrukwekkendst vond ik de twee buitenwijken / steden rond KL die de vorige premier, Mahatir, uit de grond heeft laten stampen:
> Putrajaya: een stad vol met regeringsgebouwen. 10 jaar geleden was het één grote jungle. Nu staat het helemaal vol met prachtige gebouwen (bekijk deze foto’s) en is er een mega-snelle treinverbinding.
> Cyberjaya: het Silicon Valley van Maleisie.
Er is veel commentaar te geven op dit soort grootschalige projecten. De Maleisiers zelf hebben mixed feelings over deze twee mega-projecten, die natuurlijk een hoop geld hebben gekost die arme Maleisiers goed hadden kunnen gebruiken. De ontwikkelaars van Cyberjaya hebben ook aan de rand van het faillissement gestaan.
Ik vind het echter zeer fascinerend om te zien dat ze in het Oosten in 10 jaar een complete stad uit de grond stampen terwijl wij hier in Nederland eerst 15 jaar moeten vergaderen, en vervolgens (volgens de positieve planning) 10 jaar bezig zijn met het bouwen van een relatief klein project als de Noord-Zuid-lijn in Amsterdam. Bekijk hier naar het “Overzicht besluitvorming” voor de Noord-Zuidlijn…
Als je zo iets als Putraya ziet dan bekruipt mij het gevoel dat een gebrek aan besluitvaardigheid en daadkracht de Europese economie wel eens sneller op kunnen gaan breken dan we denken…
